نه! هر کس از مولای‌مان، امام زمان‌مان، واسطه فیض هستی، عین الإنسان، حضرت صاحب الزمان«عج»، دم زد، حجتیه‌ای نیست! هر کس هم که با ترویج جریانات فکری انحرافی مانند وهابیت، بهائیت و مارکسیسم مبارزه کرد، انجمنی نیست! راستی پس جرم انجمنی‌ها چیست؟! مگر جز این است که اینان به همین ویژگی‌ها و اقدامات مشهوراند؟
آیا نگاهی بدبینانه درباره حجتیه‌ای‌ها وجود داشته و خطر آنان بزرگ‌نمایی شده است؟! آیا این تفکر اصلا خطری برای جریان اصیل اسلامی محسوب می‌شود؟!
راستی! آیا نباید با جریانات وهابی و بهائی که دارند فکر جوانان شیعه را منحرف می‌کنند مبارزه کرد و علیه آنان روشنگری نمود؟! 
عمده ما مذهبی‌ها، به دلایل مختلف تربیتی و فکری و تاریخی، از تشخیص رنگ‌های ظاهراً مشابه، عاجزیم و این یعنی خطر به دام فکر انجمنی افتادن برای ما نیز بسیار متصور است. آری! انجمن حجتیه اگر یک تشکیلات منسجم فعال نباشد -که هست- نمادی از یک نوع فکر مذهبی نسبتا رایج و زنده است که باید برای درمان آن فکری اساسی کرد. قبل از هر چیز باید بدانیم که انجمنی‌ها چه می‌کردند و چه باوری داشتند و حال نیز چه می‌کنند؟
خدا را چه دیدی ... شاید ما نیز انجمنی بودیم!!